21 czerwca 2012 r., Donner vs. Niemcy, sprawa C-5/11
Wniosek prejudycjalny został przedstawiony w ramach postępowania karnego wszczętego przeciwko T. Donnerowi. Został on bowiem skazany za pomocnictwo w handlowym wykorzystaniu utworów chronionych prawem autorskim bez zezwolenia uprawnionego. Na gruncie tego sporu sąd krajowy zadał Trybunałowi pytanie, czy art. 34 TFUE i 36 TFUE sprzeciwiają się temu, aby w określonych przypadkach pomocnictwo w niedozwolonym rozpowszechnianiu utworów chronionych prawami autorskimi podlegało karze w wyniku zastosowania krajowych przepisów karnych. Zdaniem Trybunału handlowiec, który kieruje swoją reklamę do klientów mających miejsce zamieszkania lub siedzibę w określonym państwie członkowskimi i umożliwia swoim klientom dostawę na ich rzecz kopii utworów chronionych prawem autorskim w tym państwie członkowskim, dokonuje w państwie członkowskim, w którym dostawa miała miejsce, „publicznego rozpowszechniania” w rozumieniu art. 4 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE. Artykuły 34 TFUE i 36 TFUE nie sprzeciwiają się one temu, aby państwo członkowskie ścigało na podstawie krajowego prawa karnego pomocnictwo w rozpowszechnianiu bez zezwolenia kopii utworów chronionych przez prawo autorskie w określonych przez Trybunał przypadkach.
Data dodania 15-05-2014 | 
Pobierz plik | 420 KB12 września 2006 r., Laserdisken ApS vs. Kulturministeriet, sprawa C 479/04
Wniosek prejudycjalny przedstawiony został w postępowaniu spornym między duńską spółką a ministerstwem kultury, dotyczącym zastosowania art. 19 duńskiej ustawy o prawie autorskim do przywozu i sprzedaży na terenie Danii płyt DVD wprowadzanych do obrotu zgodnie z prawem poza granicami EOG. Sąd krajowy zwrócił się z pytaniem prejudycjalnym dotyczącym wykładni oraz ważności art. 4 ust. 2 dyrektywy 2001/29/WE, regulującego wyczerpanie prawa do rozpowszechniania. Pytanie o wykładnię dotyczyło zgodności z powyższym artykułem przepisów krajowych przewidujących wyczerpanie prawa do rozpowszechniania oryginału lub kopii utworu, w przypadku pierwszej sprzedaży lub innego pierwszego przeniesienia własności przez uprawnionego lub za jego zgodą, dokonanego poza terytorium Wspólnoty. W zakresie wykładni powyższego przepisu Trybunał orzekł, iż nie pozostawia on państwom członkowskim swobody ustanowienia innej zasady wyczerpania, niż zasada wyczerpania wspólnotowego.
Data dodania 15-05-2014 | Pobierz plik | 210 KB17 kwietnia 2008 r., Peek & Cloppenburg KG vs. Cassina SpA, sprawa C 456/06
Wniosek prejudycjalny złożony został w postepowaniu spornym między Peek & Cloppenburg a Cassina SpA, dotyczącym udostępnienia publiczności oraz wystawienia na widok publiczny mebli, naruszających, zdaniem Cassiny, jej wyłączne prawo do rozpowszechniania. Sąd krajowy zwrócił się z pytaniem o wykładnię art. 4 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE. Pytanie dotyczyło wątpliwości czy umożliwienie osobom trzecim korzystania z utworów chronionych prawem autorskim jest publicznym rozpowszechnianiem w inny sposób [niż w drodze sprzedaży], jeżeli z umożliwieniem korzystania nie wiąże się przeniesienie rzeczywistej możności rozporządzania utworami. Trybunał orzekł, iż pojęcie to odnosi się wyłącznie do przeniesienia własności przedmiotu.
Data dodania 15-05-2014 | Pobierz plik | 457 KB22 stycznia 2015 r., Art & Allposters International BV vs. Pictoright, w sprawie C-419/13
Wniosek prejudycjalny został złożony w ramach sporu między Art & Allposters International BV a Pictoright, w przedmiocie ewentualnego naruszenia przez Allposters praw autorskich, z których korzysta Pictoright, wynikającego z przeniesienia obrazów dzieł chronionych z plakatu papierowego na płótno malarskie i sprzedaży tych obrazów na nowym nośniku. Trybunał stwierdził, iż artykuł 4 ust. 2 dyrektywy 2001/29/WE, należy interpretować w ten sposób, że zasada wyczerpania prawa w nim określonego nie ma zastosowania w sytuacji, gdy reprodukcja dzieła objętego ochroną, po dokonaniu jej sprzedaży na obszarze Unii Europejskiej za zgodą uprawnionego, przeszła zamianę nośnika, taką jak przeniesienie reprodukcji figurującej na plakacie papierowym na płótno malarskie, i została ponownie wprowadzona na rynek w tej nowej formie.
Data dodania 31-03-2015 | Pobierz plik | 435 KB6 lutego 2014 r., Blomqvist vs. Rolex, sprawa C-98/13
Pytanie prejudycjalne powstało na tle sporu pomiędzy obywatelem duńskim, który kupił zegarek w chińskim sklepie internetowym za pośrednictwem angielskojęzycznej strony a spółką Rolex. Duńska administracja celna nie dopuściła zegarka do obrotu, ponieważ był on podrabianą kopią oryginalnego zegarka Rolex. W związku z powyższym powstało pytanie, czy art. 4 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE należy interpretować w taki sposób, że do publicznego rozpowszechniania dochodzi w momencie zawarcia umowy kupna sprzedaży za pośrednictwem strony internetowej i wysyłki towaru, czy też w sytuacji takiej konieczne jest, aby sprzedaż tego towaru była poprzedzona ofertą lub reklamą skierowaną do odbiorców w tym państwie członkowskim. Zdaniem Trybunału, samo zawarcie umowy kupna sprzedaży i wysyłka towaru jest formą publicznego rozpowszechniania w rozumieniu art. 4 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE.
Data dodania 15-05-2014 | Pobierz plik | 606 KB
